Zo’n blog is best leuk: Je kan er je (soms vage) ideeën op kwijt, je fantasieën, je gedachtenspinsels... Elke keer als je zin hebt om iets digitaal op papier te zetten ga je er even voor zitten en pleurt het na voltooiing onlijn. Soms komen er reacties op, soms niet maar daar zat ik ook niet echt op te wachten. Hoewel, één van de reacties op het Sollicitatieformulier had toch wel leuke gevolgen. Dat een nieuwsgierige ex ook mee zat te lezen (en onnodige conclusies trok) was weer wat minder.

Toen ik ermee begon zat ik ook vol plannen. De vormgeving alleen al kostte me a-von-den uitzoek- en fröbelwerk. Je hebt iets in je kop en dan wil je dat het er zo uit komt te zien ook, simpel. Dat eenmaal klaar vulde het blogje zichzelf. De wereld om je heen geeft je zat inspiratie om te schrijven. Je hoeft er niet eens naar te zoeken.

Vaag indeed....

Lege bak...

Ik had het in de vorige post al aangehaald: “iets” liet mijn vissen één voor één sneuvelen. Uiteindelijk stond ik bijna dagelijks met een schepnetje bij de bak om het volgende lijk op te dreggen. Water vervangen, tests gedaan, uiteindelijk in een laatste wanhopige poging de gansche inhoud van de bak vervangen... het mocht niet baten. Na die operatie sneuvelde de bevolking zelfs nog sneller dan voorheen. Ven de hele menigte zijn er nog welgeteld zes in leven. Nog wel...

Dus zetten we maar een punt achter deze hobby. Voorlopig althans. Misschien volgend jaar, als de financiën het toestaan, richten we weer een nieuwe waterwoonplaats in. Gewoon weer vanaf de funderingen beginnen. Want bij de pakken neer gaan zitten doen we natuurlijk niet!

Aangezien het op andere fronten steeds stiller wordt - de vissen sneuvelen momenteel één voor één aan een onbekende ziekte en in de speelkamers blijft het ook leeg - hebben we maar een oude hobby opgepikt. Geen idee waar ik het ding neer ga zetten maar daar heb ik nog 'n jaar of twee de tijd voor...

P.S. Als er iemand wil komen eten dient zij dat tegenwoordig 'n week vantevoren te melden: Dit is m'n keukentafel...

Ik stam uit een tijd dat er tijdens je opvoeding een behoorlijke dosis respect (of angst) door je ouders ingepompt werd voor het Gezag. Komend uit een vrij klein dorp werd mij al op vroege leeftijd duidelijk gemaakt dat ik diende te gehoorzamen als ik niet door de politie in het spinnenhok opgesloten wilde worden. Geen idee of ik daarin de enige was maar ik denk wel dat mijn moeder’s arachnofobie daar iets mee te maken had. Ik heb ‘m dan ook ge-erfd: Ik ben als de dood voor die beesten.

“Opstaan kleintje! Het is al bijna acht uur!”

Mariska opende haar ogen en kneep ze meteen weer dicht: De fleurige gordijntjes voor de ramen van haar slaapkamertje hielden de felle stralen van de zomerzon maar nauwelijks tegen.

“Kom je nog?” Oom Bens stem werd duidelijk ongeduldig. Moeizaam kwam ze overeind en wreef even over haar maag. De likeur die hij haar gisteravond als limonade gevoerd had werkte nog duidelijk na...

Nog suf van de slaap strompelde ze de trap af. Wél met twee handjes aan de trapleuning: Oom was daar erg scherp op en het kon best zijn dat hij haar beneden opwachtte. Maar nee, hij was druk bezig in de keuken waar al een bordje met de door haar verafschuwde pap op tafel stond te wachten. Zelfs de sierlijke “M” die Oom er met stroop in getekend had vrolijkte haar niet op.

“Dit gaat een speciaal weekend worden...” de woorden uit Oom Ben’s brief bleven maar door Mariska’s hoofd heen galmen. Nu was elk weekend met hem wel speciaal maar als hij daar ook nog eens de nadruk op legde kon dat wel eens betekenen dat hij iets heel bijzonders voor haar bedacht had. En eerlijk gezegd durfde ze zelfs niet eens te bedenken wát: Het vorige uitje naar de stad stond nog steeds in haar geheugen gegrift...

Van een onverwachte financiële meevaller dien je altijd zo snel mogelijk gebruik te maken omdat ze anders weer zo snel ingehaald (en overtroefd) wordt door ‘n berg acceptgiro’s. De laatste keer dat de kassa hier rinkelde zag ik eindelijk kans om één van mijn wensen te verwezenlijken: Een witlederen babyharnas maar dan wel op volwassen formaat. True, onze Cavern is al afgeladen met weet ik wat voor flauwekul maar deze paste nog aan het kledingrek.

Nét aan, dat wel ;)

Enfin, dit issum:

Er klinkt zachte muziek door de schemerige kamer. Middeleeuwse instrumenten, zo nu en dan vermengd met hypermoderne elektronica. De blauwgele vlammen in de haard laaien soms knetterend op, een golf van hitte mijn kant op jagend die op zijn beurt weer de kaarsen aan de wand onrustig doen flikkeren. Gelukkig kalmeren ze weer net zo snel en keert de rust terug.